Historia i pedagogia filmu
W 1832r. belgijski fizyk Plateau i austriacki uczony Simon Stampfer skonstruowali niezależne stroboskopy, czyli przyrządy dające wrażenie narysowanych postaci. W 1870r. podejmowano udane próby fotografowania obiektów znajdujących się w ruchu, a następnie odtwarzanie ich za pomocą stroboskopu. W 1888r. zaprezentowano pierwszy film. Nie zachował się, bo był zapisany na papierowej taśmie. W 1892r. zbudowano kinetoskop (aparat do oglądania ruchomych obrazów), w którym zastosował celuloidową taśmę filmową. W 1895r. bracia Lumiere uruchomili w Paryżu pierwsze kino, w którym demonstrowali wynaleziony przez nich kinematograf. Pierwszy film to ludzie wychodzący z fabryki ojca braci Lumiere. Był to film niemy. Historycy filmu za godzinę zero kina uważają pierwsze wyświetlenie filmu przez dwóch braci. Ich filmy pokazują krótkie scenki z życia codziennego jak na przykład, karmienie dziecka, przybycie uczestników kongresu fotograficznego i sceną uliczną z Lionu. Szczególne wrażenie wywołuje na publiczności film „Przybycie pociągu na dworzec stacji La Ciota”. Kolejny interesujący film, w którym zastosowano teorie trikową to „Burzenie muru”, które zostaje pokazane wstecz. Film powstał bardzo szybko, już w tak dalekiej przeszłości ludzie mieli poczucie dumy i zaszczyt z oglądania filmów. Trzeba przyznać, że filmy z przeszłości w porównaniu do dzisiejszych, „nie dosięgają im nawet do pięt”. Ale sam fakt tego, że ludzie wynaleźli coś nowego, coś bardzo pociągającego. Wtedy ludzie mieli jeszcze małą wiedzę na ich temat, ale starali się, by było jak najlepiej. Świadczy o tym nagranie taśmy filmowej na papier, wiadomo jednak, że nie było innej możliwości. Patrząc na to z drugiej strony, porównując do siebie lata z przeszłości i dzisiejsze trzeba stwierdzić, że ideologia nie zmieniła się, społeczność myślała tak samo pozytywnie jak my dzisiaj. Świadczy to o ich wspaniałych osiągnięciach jak i bardzo szerokiej wiedzy na ten temat. Film można uznać za najatrakcyjniejszą formę widowisk, promocji, reklam czy innych ważnych wydarzeń. Wszystko co dzieli obraz w telewizji od naszego realnego świata to wyobraźnia. Dawniej liczyła się ilość a nie jakość, świadczy o tym fakt, że ludzie kupowali filmy na kilogramy. Nikt ich nie szanował, gdyż było ich pod dostatkiem. Niektóre lekko zniszczone od razu wyrzucano i kupowano za to parę kilogramów innych. Z zepsutych wytwarzano srebro, które następnie przetwarzano na grzebienie lub obcasy. Po ważnym wydarzeniu jakim było wyświetlenie filmu przez braci Lumiere zakończyła się prehistoria filmu. Nastąpił bardzo ważny okres w dziejach ludzkości. Zaczęły się udoskonalenia techniczne, wprowadzono nowe wynalazki. Świadomi jesteśmy, że filmy wtedy były bardzo ubogie, ekran wyświetlał czarno biały obraz a dźwięk napływał z grającej obok orkiestry. Język w monologu filmu tłumaczyły napisy, znajdujące się na ekranie. Wszystko to skończyło się, gdy wprowadzono dźwięk do filmów, przełamało to wiele ustalonych i przemyślanych wcześniej zasad sztuki filmowej. Okres wcześniejszy trwał ponad 30 lat. Prawdziwą już taśmę filmową wynaleziono w okresie po II wojnie światowej. Był to wielki skok dla ludzkości. Produkowane filmy mogły przetrwać wiele lat, były uwieczniane na taśmach. Wynalazek ten okazał się bardzo ważny i pożyteczny. W dzisiejszych czasach sztuka filmowa rozwinięta jest maksymalnie na wszystkie strony, wszystkie państwa świata stwarzają coś nowego i oryginalnego. Jednak proces ulepszania technicznego trwa nadal.
